گفتم: " به رنگ نوشته هاي سوخته‌ام وقتي ديگر آتشي نباشد
 و به رنگ آب دريا در غروب غمگنانه‌ي سرد وقتي ديگر تلاطم و جوششي نباشد

 ... و اينچنين درد را بر پرده نقاشي ذهنم به تصوير کشيدم

ققنوس وار خيال وهم آلود گمشده‌ات از لابلاي خطهاي ذهن سوخته‌ام نمايان شد

و آبي به رنگ قير
                       از پرده‌ام چکيد...

دلم مثل دلت خونه شقايق

آتش به درون من برافروختـــه است

                                       آن يار كزاو دامن دل سوخـــته است

ياران به تماشا  بنشيـنیــــــــد كه دل

                                    درهردوجهان ديده به اودوخته است

راهمان اينجا از هم جدا می شود

افسرده را معنا کرد...کاش می شد فریاد مظلومانه

نیلوفر های مرداب را شنید... کاش می شد اندیشه

و احساسم را به دست پیچکی بسپارم تا به هر

کجا که می خواهند سر بکشند.... از تکرار ناقص

خاطره ها , از تلاش بیهوده برای رفتن و نرسیدن

مثل دو خط موازی خستم...

از تو براي تو مي گم

كه اسم تو رو لبمه

ياد قشنگ لحظه هات

هميشه توي قلبمه

از تو براي تو مي گم

عزيزتر از ستاره ها

دلـم بـرای کـسـی تـنـگ اسـت

که چـشـمـهـای قـشـنـگـش را

به عـمـق آبـی دریـای واژگـون می دوخـت

و شعـرهـای خـوشی چـون پـرنـدگـان می خـوانـد

دلـم بـرای کـسـی تـنـگ اسـت

که هـمـچـو کـودک معـصـومی

دلـش بـرای دلـم می سـوخـت

و مهـربـانـی را

            -  نـثـار مـن می کـرد

وقتي که ديگر نبود من به بودنش نيازمند شدم

 وقتي که ديگر رفت، من به انتظار آمدنش نشستم

وقتي که ديگر نمي توانست مرا دوست بدارد ،

 من او را دوست داشتم

 وقتي که او تمام کرد من شروع کردم

 وقتي او تمام شد من آغاز شدم

 و چه سخت است تنها متولد شدن .

 مثل تنها زندگي کردن . مثل تنها مردن

سلام به قلبهای ناآرام

این ها رو که دارم می نویسم نمی دونم دیگه چقدر بیاد منه

گر زه دریا قطره ای هم کم شود

مرغ طوفان سینه اش پر غم شود

ای دلت دریای پاک و روشن است

مرغ بوتیمار این دریا منم

همی ترسم که شبی طوفان شود

ساحل امید من ویران شود

شعله ی عشق رو توی چشمام بین

ببین که از غم عشق دارم اب می شم اسون

وقتی تو رفتی نازنین آسمونم غمش گرفت

بغض گلوش شکست و باز بارون نم نمش گرفت

وقتی تو رفتی حوریا دنبال تو راه افتادن

از آسمون گذشتن و رو سایه ی ماه افتادن

گل های سرخ زندگی دوباره پژمرده شدن

قناری های نغمه خون یکباره افسرده شدن

وقتی تو رفتی نازنین فرشته سر نمی زنه

به شهر سوت و کورمون پرنده پر نمی زنه

ستاره ها تو آسمون یکی یکی خاموش شدن

عشق و صفا و آرزو همگی فراموش شدن

ز غم کسی اسیرم که ز من خبر ندارد

             عجب از محبت من که در او اثر ندارد

                      غلط است هر که گوید :دل به دل راه دارد

                               دل من ز غصه خون شد دل او خبر ندارد

           غروب

چشم های منتظر به پیچ جاده        دلـهره هـای دل پــاک سـاده

پـنجره باز غـروب  پـــایـیــــز          نم نم بارون تو خیابون خیس 

یا تو هر تنگ غروب      

                 

     تو قلب ما می کوبه

 

 

                سهم من از با تو بودن غم تلخ غروب    

سلام

از شما ممنوونم كه به من سر زديد

تویه  باور نازت لزم یه یاغی ساختی

می خوام بگم عزیزم منو تو نشناختی

دوست دارم که باشم تو باور تو یک مرد

گوش کن به التماسام می گم دوباره برگرد

هر واژه بی ربط اونو یادم میاره

همه می خوان بگن اون منو دوستم نداره

هر روز  مثل اشکی که می خوام بارون ببینم

ولی طاقت نمی یارم تو چشای تو بشینم

مگه من دل نداشتم دل منو شکستی

چرا وفا نکردی به اون عهدی که بستی

تو که گذاشتی رفتی منو تو این  شب سرد

با التماس دستام می گم دوباره بر گرد

می خوام بگم که یادت تویه دلم می مونه

تویه دلم سیاه نیست اینو چشات می دونه

می گن شیرینو  فرهاد رفتن توی هر یاد

چون به هم نرسیدن کردن عشق و فریاد

مگه من دل نداشتم دل منو شکستی

چرا وفا نکردی به اون عهدی که بستی

شقايق گفت:با خنده نه بيمارم، نه تبدارم                                                                  
اگر سرخم چنان آتش حديث ديگري دارم
گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي
يکي از روزهايي که زمين تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه
ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت
ز ره آمد يکي خسته به پايش خار بنشسته
و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود ز آنچه زير لب                
مي گفت :
شنيدم سخت شيدا بود نمي دانم چه بيماري                           
به جان دلبرش افتاده بود- اما
طبيبان گفته بودندش
اگر يک شاخه گل آرد
ازآن نوعي که من بودم
بگيرند ريشه اش را و
بسوزانند
شود مرهم
براي دلبرش آندم
شفا يابد
چنانچه با خودش مي گفت بسي کوه و بيابان را
بسي صحراي سوزان را به دنبال گلش بوده
و يک دم هم نياسوده که افتاد چشم او ناگه
به روي من
بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من
به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد و
به ره افتاد
و او مي رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را
رو به بالاها
تشکر از خدا مي کرد
پس از چندي
هوا چون کوره آتش زمين مي سوخت
و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت
به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟           

از دل برود هر آنکه از...

اگر سکوت ِ این گستره ی بی ستاره مجالی دهد،
می خواهم بگویم : سلام!
اگر دلواپسی ِ آن همه ترانه ی بی تعبیر مهلتی دهد،
می خواهم از بی پناهی ِ پروانه ها برایت بگویم!
از کوچه های بی چراغ!
از این حصار ِ هر ور ِ دیوار!
از این ترانه ی تار...
مدتی بود که دست و دلم به تدارک ِ ترانه نمی رفت!
کم کم این حکایت ِ دیده و دل،
که ورد ِ زبان ِ کوچه نشینان است،
باورم شده بود!
باورم شده بود،
که دیگر صدای تو را در سکوت ِ تنهایی نخواهم شنید!
راستی در این هفته های بی ترانه کجا بودی؟
کجا بودی که صدای من و این دفتر ِ سفید،
به گوشت نمی رسید؟
تمام دامنه ی دریا را گشتم تا پیدایت کردم!
آخر این رسم و روال ِ رفاقت است،
که دی نیمه راه ِ رؤیا رهایم کنی؟
می دانم!
تمام اهالی این حوالی گهگاه عاشق می شوند!
اما شمار ِ آنهایی که عاشق می مانند،
از انگشتان ِ دستم بیشتر نیست!
یکیشان همان شاعری که گمان می کرد،
در دوردست ِ دریا امیدی نیست!
می ترسیدم - خدای نکرده ! -
آنقدر در غربت ِ گریه هایم بمانی،
تا از سکوی سرودن ِ تصویرت سقوط کنم!
اما آمدی!
بانوی همیشه ی نجات و نجابت!
حالا دستهایت را به عنوان امانت به من بده!
این دل ِ بی درمان را که در شمار ِ عاشقان ِ‌همیشه می گنجانم،
انگشتانم،
برای شمردنشان
کم می اید!